Iedere ouder vertelt aan zijn of haar kind hetzelfde: ‘Je mag niet opendoen voor vreemden!’ Soms moet je als ouder toch even een boodschapje doen en de kindjes alleen thuis laten. Als ze met meer zijn, dan kan dat soms best. Maar wat als er dan toch iemand met een babbeltruc wil proberen binnen te komen? De wolf en de zeven geitjes gaat precies daarover; de vuile oplichter die door middel van een truc zich aan iemand wil opdringen. Maar dan in fabelvorm met dieren. De wolf en de zeven geitjes is te zien in de Efteling sinds 1973 en is een van de laatste sprookjes waar Anton Pieck zelf aan meegewerkt heeft. (foto’s: Berry de Nijs/Writing Berries)
Er was eens…
Een alleenstaande moedergeit met zeven kindjes. Ze woonden in het bos in een heel gezellig huisje. Zolang moeder thuis is, durft de wolf zich niet te laten zien en dus moet hij wachten op al die malse hapjes. Op een dag moet mama geit naar de markt om boodschappen te doen. Ze drukt de kinderen op het hart niet open te doen voor vreemden en zij beloven haar dat plechtig. Toch is de gemene wolf hen te slim af en met een hoge stem en witte poot wordt hij geloofd dat hij hun moeder is. De kindjes doen open, hij stormt binnen en eet alle geitjes op. Behalve de jonge Benjamin. Hij heeft zich snel verstopt in de staande klok. Als zijn moeder thuis komt, ziet ze aan de troep meteen wat voor iets verschrikkelijks er heeft afgespeeld in haar huis. Zij huilt als haar jongste geitje haar alles verteld. Hij is de schrik weer te boven en bedenkt een listig plan, waarmee hij en mama geit de anderen nog kunnen redden. Ze vinden de wolf slapend met een dikke buik buiten. Hij heeft zo geschrokt dat de geitjes nog in de buik bewegen. Snel snijden ze de wolf open en halen de broertjes en zusjes uit de buik en plaatsen stenen in zijn maag. Als de wolf wakker wordt met dorst, kukelt hij zo in de waterput en verdrinkt.
Sprookje van de Gebroeders Grimm
De wolf en de zeven geitjes is een van de klassieke sprookjes opgetekend door de Gebroeders Grimm. Het sprookje verscheen voor het eerst in een verhalenbundel, genaamd Kinder- und Hausmärchen uit 1812. Toch is het sprookje vele malen ouder. Zo stamt de oudste vertelling uit de vijfde eeuw na Christus en werd dit verteld door de Romeinse dichter Romulus. Daarna zien we een versie terug in een Franse bundel vol fabels genaamd Esopet in de twaalfde eeuw. In deze vroege versies lukt het de wolf niet om binnen te komen. Rond 1800 lukt het wel om binnen te komen, met alle verschrikkelijke gevolgen van dien. In deze versies haalt mama geit haar kinders uit de buik en doet er behendig keien in. De Gebroeders Grimm gebruikten dit einde ook en voegden het toe aan het einde van Roodkapje, waar de jager voorheen de wolf alleen dood schoot, zonder ook maar iemand te redden. Best bijzonder om te leren dat een sprookje zo kan veranderen en andere sprookjes dus kan inspireren anders te eindigen. In ieder geval verzorgde Anton Pieck voor een Nederlandse vertaling van de Sprookjes van de Gebroeders Grimm uit 1942 de illustraties. Deze tekeningen werden door Anton als basis gebruikt voor het ontwerp van het tafereel, zoals dat nu in de Efteling te zien is in het Sprookjesbos.
In het Sprookjesbos
De wolf en de zeven geitjes is het dertiende sprookje op de route in het Sprookjesbos. Het ligt tussen de schat van Draak Lichtgeraakt en het snoeperige heksenhuis met Hans & Grietje in. Als je het huisje van de geitenfamilie benadert, dan kom je eerst mama geit tegen. Ze staat in een gezellige jurk en haar manden voor de boodschappen onder een poortje en is nog niet bewust wat er allemaal gaat gebeuren. Het paadje achter haar leidt naar een robuust, maar gezellig huisje. Door het grote raam kunnen we de kinderen een spelletjes Ganzenbord zien spelen, zich nog van geen kwaad bewust. De jongste, Benjamin, zit niet met zijn broertjes en zusjes om de tafel; hij verstopt zich al in de grote staande klok! Zo nu en dan laat hij zijn gezichtje zien. Aan de andere kant van het huisje staat de wolf voor de deur. Netjes gekleed in zijn pak staat hij verlekkerd in het voorportaaltje te wachten totdat de geitenkindjes in zijn list trappen. Hoewel je weet dat er nog iets naars gaat gebeuren, is het huiselijke karakter van dit sprookje juist heel erg leuk en vooral heel schattig. Het perfecte moment dus om uit te beelden in Efteling.
Winter Efteling
Net als bij alle andere sprookjes en attracties ziet ook het tafereel van De wolf en de zeven geitjes er heel anders uit tijdens de Winter Efteling. Het toch al knusse huisje is versierd. Zo hangen er kransen op de deur en binnen boven tafel. Is deze zelfde tafel gedekt met een feestelijk rood kleed en staat er in plaats van een spelletje wat lekkers op tafel waar de geitjes van zitten te smullen. Leuk detail: er liggen bokkenpootjes op een schaaltje! Moeders draagt een warme omslagdoek en de wolf heeft een dikke sjaal om. En de jongste? Die zit nog steeds verstopt in de klok.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor je reactie! Reacties worden altijd eerst beoordeeld voordat ze worden geplaatst. Het kan dus even duren voordat je je reactie hier terugziet. Omdat ik graag een persoonlijk antwoord geef worden anonieme berichten op artikelen niet geplaatst.